Antwoorden.

Het is 6:00 uur s' ochtends en ik zit in de mediatietempel. Ik heb mijn ogen dicht en reis door mezelf. Opeens komt er een golf bij me naar binnen die ik niet kan plaatsen. Een energieveld waar mijn haren van overeind gaan staan en waar mijn adem van stokt. Ik doe mijn ogen open en zie een man lopen. Zijn lijf gehuld in een wit gewaad en zijn grijze haren van achteren vastgebonden. Swamiji! Ik schrik me rot en probeer mijn op hol geslagen hart te temperen. Wat gebeurt hier?? Vanaf dat moment ben ik doodsbenauwd om de man te ontmoeten die zelfs als ik mijn ogen dicht heb, zoveel bij me teweeg brengt. Toch moet het ervan komen. Op weg naar het ontbijt recht ik mijn rug en loop ik op hem af. “Namasté, Swamiji” “Hello, welcome”. Twee bruine haviksogen boren dwars door me heen. “What is your name?”. “Charlot”. “What? Ah, Charlot; I thought Chocolate!”. Duizend lachrimpeltjes dansen om de scherpe ogen heen. Goddank: de man heeft humor. “Ehh well, maybe white chocolate”, mompel ik en pulk zenuwachtig aan mijn witte arm ter illustratie. En dan maak ik dat ik wegkom. 'S middags tijdens de Satsang (dagelijks vraaggesprek), vraagt hij me waar ik naar op zoek ben. Ik antwoord dat ik vrede en rust zoek. “En? Heb je het al gevonden?”. “Well: I'm still searching...”, zeg ik gelaten en voel me een ontzettende oelewapper. Hij vertelt dat dit nu juist het probleem is. Je bestáát uit vrede en rust; waarom zou je er dan naar op zoek gaan? Het is de zoektocht die de onrust veroorzaakt. Leef vanuit de vrede die je in je hebt. Twijfels, stress, onrust komen vanuit het denken. Laat het denken je huis niet domineren. Geef het de plek waar het hoort. En leef vanuit je kern. Wees opmerkzaam (consciouss). Er zijn twee attitudes die je kunnen helpen als je ermee leeft: Leergierigheid en Positiviteit. Die twee zullen je altijd beschermen. Durf fouten te maken en leer van je fouten. En zie in alles iets positiefs. Met die houding krijg je meer rust in je denken. Vecht niet tegen dualiteit (tweestrijd) in jezelf. Leef vanuit rust en stilte. In stilte is het veel makkelijker om de juiste keuzes te maken. Dualiteit is niet slecht. Leer ervan. En het allerbelangrijkste is aspiratie. Oprechte, zuivere aspiratie. Aspireer de kracht van het Devine. Aspireer vrede. Aspireer, maar doe het met rust, zonder te eisen. Na de Satsang barst mijn hoofd bijna uit elkaar. Ik ben er stil van. Ik ben zenuwachtig en heb geen idee wat me te wachten staat de komende tijd. Maar wat een man.

Progress

Wat de meeste van ons als 'yoga' kennen, is eigenlijk maar een klein onderdeel daarvan. Yoga is namelijk een manier van leven. En wat wij in Nederland yoga noemen, zijn asana's, oftewel lichaamsposes. Deze poses leren ons onder andere opmerkzaam te zijn in alles wat er in ons lichaam gebeurt en wat de mogelijkheden zijn van ons lichaam. Ook helpen asana's het lichaam en de geest zich voor te bereiden op bijvoorbeeld het mediteren. Opmerkzaamheid, of hier in het Engels consciousness genoemd, is binnen Integral Yoga heel belangrijk. Wees opmerkzaam in alles wat je doet, in alles wat je voelt, in alles wat je meemaakt. Doe alles opmerkzaam en vol overgave. De asana's die ik iedere morgen doe, zorgen er vanzelf wel voor dat mijn lichaam ze opmerkt... Carlos, onze leraar, laat er om 7 uur s' ochtends geen gras over groeien. We beginnen met een reeks inspannende Zonnegroeten en daarna volgen nog een paar oefeningen die het in de middeleeuwen goed gedaan zouden hebben als martelmethode. Maar soms denk ik dat ik de enige ben die er zo over denkt. Als iedereen zijn benen in de nek legt en daarna het lichaam in een onnatuurlijke hoek achterover weet te buigen, vrees ik voor de toekomst van mijn wervels en kniebanden. Ik ben toch eigenlijk wel een hele stijve Hollandse hark en zie er waarschijnlijk enorm lachwekkend uit in mijn halfbakken poging de leraar te volgen. Maar: er zit vooruitgang in de zaak. Ik woon niet voor niets in de kamer die 'Progress' heet. Gisteren stond ik toch echt op mijn hoofd zonder met mijn benen tegen de muur aan te leunen. En ik heb met zeer veel duw- en trekwerk ook die verrekte lotushouding min of meer voor elkaar gekregen. Het verdient allemaal nog geen schoonheidsprijs, maar die heb ik hier ook niet nodig. Aan ego heeft de Integral Yoga namelijk geen boodschap. Nu hoor ik je denken: is dit wel gezond? Ehh ja, dit is heel erg gezond. Het lichaam kan namelijk veel meer hebben dan de geest denkt. En als je vooruitgang boekt, dan is dat niet alleen goed voor je gehele lichamelijke toestand; je wordt er ook een heel erg blij mens van! Want ook al heb ik al drie weken iedere dag pijn in mijn benen, rug, armen, nek en voeten, ik voelde me tijdens die vrije hoofdstand de held van de dag. En dat gevoel hou ik lekker nog even vast.

Kleurrijk India

Ashram.

ben even in rishikesh in internetcafe en kan eindelijk foto's uploaden... En bedankt voor alle leuke reacties! :-)

Uitzicht geeft inzicht..

Dag zonnetje... tot morgen

Een blik in de meditatie tempel

Het leven in de ashram, deel 3.

Het leven hier is als het eten dat we krijgen: simpel en puur, maar ook voedzaam en lekker. Het is geen driesterrenrestaurant, maar dat ene, onontdekte tentje waar je stiekem het allerliefste komt. Dat komt door de mensen en door de omgeving.
Niemand is heilig; ook in een ashram wordt weleens geroddeld en gezeurd. Maar buiten dat werkt iedereen hard en probeert men dit leven zo bewust en oprecht mogelijk te leven. En de omgeving zorgt ervoor dat we iedere dag in de allermooiste feestzaal mogen doorbrengen. Om mezelf niet teveel te frustreren als ik teveel nadenk tijdens de avondmeditatie, ga ik na een half uurtje altijd de tempel uit en naar 'mijn' plekje. Dat plekje is op het dak van de yogahal. Er staan hier in de vier hoeken vierkante, betonnen blokken en een ervan is mijn zetel. De steen is om een uur of half 7 nog warm van de zon voelt als een vertrouwde kruik onder mijn billen. De reden dat ik juist dit plekje heb uitgekozen, is het uitzicht. Als kind klauterde ik al tot in de top van de boom om alles goed te kunnen observeren en dat doe ik nog steeds graag. Het hele landschap ligt aan mijn voeten. Vanwege de regen is de natuur nu op haar mooist. Er zijn onvoorstelbaar veel soorten groen te zien. Alle schakeringen, alle nuances. In de verte zie ik de eerste toppen van de Himalaya. Die stellen zich op hun beurt weer tentoon in verschillende tinten blauw. Ik zit op dat plekje en kijk en luister en ruik. Het gezoem van insecten, het gefluit van de vogels. Heel in de verte hoor ik een trein. Af en toe ruik in een zweem bloemen aroma of een kruid dat ik niet kan plaatsen. En als ik naar rechts kijk vindt het mooiste stukje natuurverschijnsel aller tijden plaats: het ondergaan van de zon. Groots en gloeiend oranje zakt ze stukje bij beetje naar beneden. Met haar laatste kracht streelt ze zacht en warm mijn wang en dan verdwijnt ze langzaam achter de blauwe bergtoppen. Gelukkig is ze morgen weer terug. Ik geniet zo van dit momentje met mezelf en de natuur. Ik voel en zie al dat leven en besef dat ik niet meer nodig heb dan dit. Het is goed zo.

Stop thinking, please!

De tijd dat ik rustig mijn tuintje aanharkte en mijn hoofd leeg kon laten lopen tussen de mangobomen heeft slechts een week mogen duren. Want toen kwamen de kinderen erachter dat ik wel aardig engels spreek... “Can you come to the school and teach us English, pleaeaeaeaeaeaeasssssseeeeee??? The teachers at the school are reaeaeaeaeaeally bad at it”. Grote bruine ogen staarden me hoopvol aan. Ik twijfelde en ging bij mezelf te rade. “Ik wil helemaal geen engels geven. Ik wil rustig harken en lezen en mediteren! Mmm.. maar die kinderen hebben er wel heel veel aan en je bent hier ook om juist meer voor anderen te kunnen doen.” Ik zuchtte, steunde en gaf me over. Hoe kan ik die grote bruine kijkers ooit iets weigeren?
En zo begon dus mijn carriere als juf. Eerst gaf ik alleen engelse les in de ashram zelf. Voor de kinderen die hier wonen. Toen kwam een van de moeders naar me toe, omdat ze ook les wilde. Dus die geef ik apart les in conversatie. De meisjes van yoga zitten inmiddels ook in het ashram klasje en vandaag ga ik ook nog beginnen met een van de werklui hier. Ik help Claudine in de Art klas op de ashram school. Dit is een gratis school voor arme kinderen in de omgeving, tot een jaar of 7. En de kinderen van de ashram zitten hier dus ook op. In de Art klas kon ik vast kennismaken met de kinderen en uitvogelen hoeveel Engels ze al spreken. Dat is heel minimaal. De juffen spreken het amper, dus de kinderen moeten het echt hebben van buitenlanders die hier een poosje wonen, zoals ik. Deze week zijn daarom mijn lessen begonnen. Ik geef drie keer per week Engels aan de grotere kinderen, twee keer per week aan de kleintjes. Dat laatste is vooral spelletjes doen en sportactiviteiten, zodat ze door mij de klank van de taal leren kennen en misschien wat woordjes leren. En dan naturlijk nog de Art klas twee keer per week. Maar nu moet ik weer zoveel nadenken!! Wat kan ik doen in de klas. Hoe maak ik het beter. Wat moeten ze weten? De gedachten stuiteren weer door elke cel in mijn lijf en ik word er stapelgek van. Ik graaf in mijn geheugen op zoek naar stof uit mijn eigen Engelse lessen en naar spelletjes die ik ooit tijdens mijn studie leerde. Tegelijkertijd probeer ik enorm zen en vredig te mediteren. Adem in, adem uit... WHHHHHAAAAHHHHHHHH!



Ps: heb je tips voor spelletjes of taalopdrachtjes met kinderen van 3 tot 7 jaar, mail ze dan s.v.p. Naar charlot23@yahoo.com. Mijn eeuwige respect en dank daarvoor!

Het gebouw waar mijn kamer is.

Iedere kamer heeft een naam. De mijne heet Progress...

Mijn nieuwe job; juf creabea en engels!

binnenkort de details over mijn carriereswitch...

Rishikesh; stad van valse apen en heilige mannen

Een paar dagen geleden nam Claudine, de Française, me mee naar Riskikesh, een stadje hier in de buurt. Riskikesh wordt in de volksmond ook wel 'the world's capital of yoga' genoemd. Vroeger was dit een tussenstation voor yogi's en sadhu's, die daarna de Himalaya introkken om te mediteren of te vereren. Inmiddels zijn er vele ashrams te vinden en dient het als bedevaartsoord waar Indiërs heenkomen om zich te wassen in de heilige rivier de Ganges. Na de stilte van de ashram is het even wennen aan de drukte van de stad. In de taxi kijk ik om me heen, luister naar het getoeter en geschreeuw en proef de kruiden, de bloemen, de mensen en de onvermijdelijke geur van benzine. Ik hou van de chaos van India. Al die tegenstellingen: rijk en arm, schoon en smerig, gruwelijk en wonderschoon. Het is een hard land voor degenen die onderaan de kaste worden geboren. Maar nergens zie je zoveel lachende gezichten als in dit land. Ik ben nu voor de derde keer hier en weet zeker ik terugkom, keer op keer.
Ik haal diep adem en begeef me met Claudine in de stroom van mensen. Claudine is een echte powervrouw. Met haar 69 jaar staat ze nog fier op haar hoofd tijdens de yogaklas. Ze lacht vanuit haar ziel en het is een lach die me raakt. Vol energie sleept ze me mee van winkel naar winkel, van plek naar plek. Ik schud handen met winkeliers en hoor bij welke winkel ik batterijen moet kopen , waar ik terecht kan voor ayurvedische medicatie en voor de mooiste stoffen. Natuurlijk geef ik teveel geld uit die dag. Ik koop een prepaid telefoon (omdat bellen en sms-en niet lukt met mijn Nederlandse telefoon), ik laat een zilveren ring maken met een blauwe topaas erin en ik koop wat kleding die beter past bij dit klimaat dan wat ik van thuis heb meegenomen. En dan nog een waterkokertje, koffie en thee, wat armbanden om cadeau te doen aan de yoga meiden en ga zo maar door... Maar goed: duur bestaat niet in India. Voor de telefoon ben ik bijvoorbeeld nog geen twee tientjes kwijt.

Rishikesh bestaat uit twee delen, die gescheiden worden door de Ganges. Het 'nieuwe' gedeelte en het oude, spirituele gedeelte. De inkopen doen we in het nieuwe gedeelte en dat sluiten we af met een lekkere lunch. Dan steken we de brug over naar het oude deel van de stad. Over de brug proberen Indiërs, toeristen, brommers, apen en kinderen elkaar te passeren. Overal zitten sadhu's langs de kant; dit zijn heilige mannen. Zij leven van giften en met hun magere lijven, dreadlocks en as op hun voorhoofd gesmeerd zijn ze echt een bezienswaardigheid. Zo ook de apen. Hoewel ik gek ben op die beestjes, moet je goed uitkijken hier. Het komt regelmatig voor dat een aap zijn scherpe tanden in een vers stukje kuit of kinderarm zet. Ze azen op alles wat los en vast zit en het beste is om er zo snel mogelijk voorbij te lopen, zonder ze aan te kijken. Toch blijft het een bijzonder gezicht, die beesten op de daken, in de straten en voor de huizen. Riskikesh is niet groot, maar er valt zeker genoeg te beleven op spiritueel gebied. Overal zijn tempels en ashrams en overal kun je terecht voor een yogaklas, een meditatiecursus of gewoon een gezond potje bezinning. Van tevoren informeren is wel belangrijk, want er zijn een hoop ashrams waar geld lospeuteren van westerlingen de belangrijkste missie is. Claudine en ik pootjebaden nog even in de Ganges en dan nemen we de riksha naar huis. En wat ik de eerste dag nooit had kunnen bedenken gebeurt: ik ben blij dat ik weer naar de stilte van de ashram terugkeer.

Brugpieper op reis.

Deze reis door mezelf begint al een behoorlijk boeiende onderneming te worden. Het is namelijk een spirituele reis die ik geboekt heb en dat is niet voor mietjes, ben ik achter. Een yogi moet zich geheel kunnen overgeven. Dat is mijn eerste uitdaging. Ik ben namelijk niet zo'n overgave-typje. Ik ben niet opgevoed met een religie en vriendinnen die flauwvielen bij het zien van hun popidool heb ik nooit begrepen. Tweede deel van deze uitdaging is dat deze overgave richt zich tot 'the Devine'. Kijk: ik heb altijd wel geloofd dat er meer is dan dit leven op aarde alleen, maar wat dat dan precies was heb ik nooit echt kunnen verklaren aan mezelf. Gelukkig zijn hier mensen die me helpen tijdens mijn zoektocht. “Ehh... vraagje: hoe doe jij dat, die overgave? Hoe ziet die Devine er dan uit? Is dat een man op een wolk, want daar ben ik niet zo van”. Ik voel me een ontzettende brugpieper, maar als ik hier verder wil komen, moet ik toch mijn vinger opsteken. En zoals ik zojuist in een boek las: zelfs het kleinste eikeltje heeft de potentie om tot een reusachtige eik uit te groeien. Na een aantal leuke en interessante gesprekken ben ik erachter dat het niet zoveel uitmaakt hoe ik het zie. Voor mij is de Devine, het almachtige, een soort kosmische energiebron waar alles uit voortkomt en ik zie het als een groot licht. Ik vind dat wel een mooie gedachte. En overgave hoeft niet meteen te betekenen dat ik de hele dag op mijn knieën voor een altaar lig te bidden. Het mag klein en rustig zijn; acceptatie dat het zo is. Aanvaarding.
Mijn tweede uitdaging is het mediteren. Wat ben ik daarmee aan het worstelen!
Een belangrijke eerste stap bij het mediteren is vrede en rust vinden. En je niet gek laten maken door je gedachten. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Ik heb namelijk altijd wel wat om over na te denken en dat dan te analyseren en dat dan te bekritiseren en dáár dan weer over na te denken... Zet dat maar eens stil, na 34 jaar. Sri Aurobindo houdt niet vast aan een manier van mediteren. Ik ben dus hard op zoek naar wat het beste bij mij past. Hoe zit ik het lekkerst, hoe geef ik mijn gedachtestroom een ondergeschikte rol, waar volg ik mijn ademhaling in mijn lijf, hoe laat ik de energie tot mij indalen. Ik ruzie en zucht en steun en verdwaal in het bos van hersenstammen. Gelukkig is dit normaal en met een gezonde portie geduld kom ik waarschijnlijk een heel eind. Ik blijf proberen. Ik blijf leren. Yoga means a new birth, a new life, a new world (SB).

Leven in de Ashram, deel 2

Hoe stil het op mijn eerste dag hier ook leek; eigenlijk is het een en al leven hier. Allereerst hebben we de beestjes. Er lopen 5 honden rond. Ze hangen wat rond, bedelen om een aai, of laten zich hoorndol maken door de apen. Die zijn er niet altijd. Als er opeens een fruitboom heel hard begint te schudden en de halve oogst op de grond ligt, dan weet je dat het zover is. En als de honden dan hysterisch beginnen te blaffen en collectief onder een boom staan, met hun ogen naar de top gericht, dan weet je het echt zeker: de apen zijn er. Het zijn gezellige slingerdingen met een lichtbruine vacht en een rode snoet. Ze zijn iedereen te slim af. De honden waarschuwen ook voor een ander schepsel: de slang. Dat is natuurlijk wel handig, want op dit diertje wil je echt niet stappen. Ze zijn hier in alle soorten en maten, maar een ding hebben ze gemeen: ze zijn giftig. Helaas laten deze slangen zich niet uit het paradijs verjagen.

Een ander volkje laat zich vooral horen hier: de vogels. De hele dag is het een orkest vanjewelste: de duiven koeren, de kraaien krijsen, de pelikaanachtigen flapperen met hun vleugels en de groene exemplaren schreeuwen om het lekkerste stukje fruit. Maar dat wordt dan weer afgepakt door de eekhoorntjes, die zichzelf hier de baas vinden.
En de nacht is eigendom van de vleermuizen. Je kijkt omhoog en denkt dat het een duif is, maar aan de vorm van de vleugels zie je dat het een hele, hele grote vleermuis is.

Naast de beestjes hebben we natuurlijk ook mensjes. Er zijn nu ongeveer 6 niet-Indiase volwassenen hier die vaste bewoner zijn en die hebben samen 4 kinderen. Dan hebben we de familie van Swami; dit zijn bij elkaar 5 volwassenen en 3 kinderen. Zij zijn wel Indiaas. En dan hebben we de werknemers. Een aantal wonen hier en een aantal wonen in de omgeving. Zij zijn hier als bouwvakker, schoonmaker, kok, tuinman, etc. De ashram heeft een aantal programma's voor buurtbewoners. Zo komen hier een paar dames voor computerles. En op het terrein staat een basisschooltje. Mijn yogaklas in de middag doe ik met vier meiden uit de buurt. Dat is superleuk, want die vinden mij reuze-interessant, natuurlijk. How you sing? How you dance? You have father, mother, brother, sister? Ik heb ze de foto's van zuslief en haar gezin laten zien. Dat vonden ze geweldig! De jongens vielen in de smaak en de bolle wangetjes van mijn nichtje lijken volgens de meiden op die van mij... En vandaag kreeg ik zelfs een vriendschapsarmbandje van een van hen: hoe lief! Dina, de Indiase schoonmaakster, komt ook graag even buurten. Ze is 23 en getrouwd met een man die hier ook werkt. Al deze meiden zijn zo verschrikkelijk mooi. Donkere ogen, sierlijke handen. Gehuld in een kleurrijke sari zijn het net tropische vogeltjes.

En dan hebben we nog een vreemd figuurtje hier rondlopen. Met verbaasde ogen kijkt ze in het rond. Ze werkt hard aan zichzelf, zoekt, denkt na en geniet. Ze mediteert en lacht, schrijft en weet niet hoe ze alles zo goed mogelijk aan haar vrienden thuis kan vertellen. Ik zie haar iedere morgen in de spiegel.

Het leven in de ashram, deel 1

Na, zeg maar, een 'rocky start', begin ik toch mijn draai te vinden in de ashram. En ik zie steeds meer wat een voorrecht het is om hier te zijn. Op deze mooie plek, waar ik de tijd krijg om mezelf te ontwikkelen. Waar ik rustig boeken kan lezen over interessante onderwerpen en waar ik met mensen kan praten over deze onderwerpen.

Mijn dag begint vroeg: om half 6 gaat de wekker al. Ik moet zeggen dat dit me best meevalt! Ik kleed me aan en begeef me naar de meditatiehal. Dit is een hele mooie, serene, witte ruimte. Aan de zijwand hangen foto's van Sri Aurobindo en the Mother, waar ik later meer over zal vertellen. In het midden staat een standaard met daarop een hele grote, groene, transparante bol, van onderaf belicht. Door de ruimte heen liggen kussens waar iedereen op zit. Ik heb een vast plekje langs de muur. De meditatie duurt een uur, maar tot nu toe lukt het mediteren maar een minuut of 30. Daarna volg ik een yogales die ook een uur duurt. Dan ontbijten we en is het tijd voor 'karma yoga'; the kind of work is not important, but the consiousness and the spirit in wich you do it (SB). Mijn werk is het aanharken van de 'tuin'. Dat is nogal een breed begrip, omdat het hier een en al bomen en grond is. Ik moet zeggen dat ik echt geniet van dit baantje. Fysiek is het best zwaar en het is een meditatie op zich. Ik masseer de aarde en daarmee mijn ziel. De grond ruikt lekker en met een beetje geluk mag ik een kat en muis spel volgen, gespeeld door de honden en de apen.
Om 13:00 uur lunchen we en daarna is het tijd voor lezen en studie. Ik ben nu een boekje van Sri Aurobindo aan het lezen, volgens wiens visie we hier leven.

Om 15:00 uur is er thee voor de liefhebber en om 16:00 uur is er weer een yogaklas. Deze is rustiger dan die van s'morgens, omdat het een stuk heter is. Maar dat neemt niet weg dat ik nu bijna niet kan zitten van de spierpijn... Om 18:00 uur is er weer een mediatieuur en om 19:00 uur eten we. En daarna lees ik nog wat en stort ik in. Gedurende de dag vallen er nu zware buien en de elektriciteit valt regelmatig uit. Dat betekent dat de windfans het niet doen en dat betekent...hitte! Het zweet loopt 24 uur per dag in straaltjes langs mijn rug. Dat heeft wel een voordeel: als mijn ziel hier niet gereinigd wordt, dan altijd nog mijn huid!

Een paar wijsheden:

What we call difficulties is part of the process that is making us grow.

Whenever you face a difficult situation, do it with total courage, with total strengh, with total faith in yourself and the Devine.

Refect all negative thoughts. Observe them and reject them. Do not allow your mind to feed those thoughts, do not accept anything that is not good for your live. Do not take the road that does not help you grow. Learn to say NO. Swami Brahmdev

m'n nieuwe thuis..niet zonder hort of stoot!

Wat had ik een te gekke treinreis gisteren! Eerste klas met airco en van die eerste klas kan de NS nog leren. Ik ging zitten en toen:
- kreeg ik een krantje
- een roos (?!)
- een fles water
- thermoskan met thee en koekjes
- cornflakes met warme melk
- curry met naan
- een banaan
- thermos met thee en koekjes.
En dat allemaal tijdens een reis van 4 uur! Zo bleek hetgeen waar ik het bangst voor was deze reis, het fijnste te zijn. Want toen werd alles anders….

Waar komen al die tranen vandaan?

Na een fijne treinreis kwam ik gisteren op de Ashram aan. De plek waar ik 4 maanden blijf. Toen ik een introductie gesprekje had, bleek dat de Swami er deze hele maand niet is. Dat had niemand me verteld. De consequentie daarvan is, dat ik de ENIGE bezoeker ben. Op een stuk of tien vaste bewoners na dan. Alle kamers naast me zijn leeg. Er is niemand waarmee ik kan kletsen over de ervaringen; over het mediteren of het eten. Er blijkt ook geen draadloos internet te zijn. S’middags vraag ik de sleutel en dan probeer ik tussen stoomuitval en tergend trage verbinding in een mailtje te sturen. Mijn mobiel doet het ook niet meer. Ik kan geen sms versturen en niet bellen,. Ik ben ALLEEN. Ik loop dus al twee dagen te huilen. Ik huil na het mediteren. Ik huil na de thee. Ik huil na het lezen van een boek. Ik huil in bed en onder de douche. En ik mis Hans zo erg dat ik denk dat ik stik.
Zo. Zelfmedelijden genoeg dus. Ik lees het boek van Swami en probeer daar kracht uit te putten. Maar echt: ik weet niet hoe ik het hier naar mijn zin ga krijgen. Inzicht is prachtig, maar als er niet gelachen wordt, vind ik er niet zoveel aan..

Oh ja; er was wel wat afleiding vandaag, toen er een slang uit de bomen geslagen werd. Hij viel op de grond en slngerde met een noodvaart de bosjes in. Het diertje was een meter of twee.

Wordt vervolgd…

En meteen maar verder, anders wordt iedereen zo ongerust. Ik was gisteren op weg met mijn usb-stick naar de computer, maar de stroom was uitgevallen. Toen raakte ik in gesprek mer Claudine, een oudere vrouw(Francaise) die hier al ruim drie jaar woont. Op een gegeven moment kwamen de tranen weer. En dat was eigenlijk wel goed, want toen moest ik wel delen waar ik mee zat. We hebben goed gepraat en daarna had ik ook nog een gesprek met Diana. Zij is Colombiaanse (39 jaar) en woont hier al lang. Ze runt de boel als Swami er niet is, samen met Carlos. Hij is ook Colombiaans en woont hier met zijn vrouw en zoontje. Maar goed: ook met Diana gepraat, dus. Dat luchtte op en gaf me ook een zeker inzicht. Want misschien is er wel een reden dat ik hier juist op dit stille moment aankom. Hoe meer ik erover nadenk; hoe vreemder ik mijn eigen reactie vind. Ik kom op een stille plek en na een uur raak ik al in paniek en loop ik te janken! Mijn 'denken' heeft de boel weer lekker lopen saboteren daarbinnen. “Ik ben alleen! Wat is het stil! Ik heb niemand! Ik word gek! Ik wil weg!” De gedachtes tuimelden door mijn hoofd en ik kreeg geen kans om rustig adem te halen en echt te VOELEN. Ik ben namelijk op een hele mooie plek, met aardige mensen. En ik heb er zelf voor gekozen om naar een afgelegen gebied te gaan.
Swami Brahmdev zegt treffend in zijn boek: “the mind is an instrument that belongs to you. It should not use you.” Een mooie eerste les.

En oh ja: Claudine denkt dat de slang een King Cobra was... welkom in India! ;-)