Stop thinking, please!

De tijd dat ik rustig mijn tuintje aanharkte en mijn hoofd leeg kon laten lopen tussen de mangobomen heeft slechts een week mogen duren. Want toen kwamen de kinderen erachter dat ik wel aardig engels spreek... “Can you come to the school and teach us English, pleaeaeaeaeaeaeasssssseeeeee??? The teachers at the school are reaeaeaeaeaeally bad at it”. Grote bruine ogen staarden me hoopvol aan. Ik twijfelde en ging bij mezelf te rade. “Ik wil helemaal geen engels geven. Ik wil rustig harken en lezen en mediteren! Mmm.. maar die kinderen hebben er wel heel veel aan en je bent hier ook om juist meer voor anderen te kunnen doen.” Ik zuchtte, steunde en gaf me over. Hoe kan ik die grote bruine kijkers ooit iets weigeren?
En zo begon dus mijn carriere als juf. Eerst gaf ik alleen engelse les in de ashram zelf. Voor de kinderen die hier wonen. Toen kwam een van de moeders naar me toe, omdat ze ook les wilde. Dus die geef ik apart les in conversatie. De meisjes van yoga zitten inmiddels ook in het ashram klasje en vandaag ga ik ook nog beginnen met een van de werklui hier. Ik help Claudine in de Art klas op de ashram school. Dit is een gratis school voor arme kinderen in de omgeving, tot een jaar of 7. En de kinderen van de ashram zitten hier dus ook op. In de Art klas kon ik vast kennismaken met de kinderen en uitvogelen hoeveel Engels ze al spreken. Dat is heel minimaal. De juffen spreken het amper, dus de kinderen moeten het echt hebben van buitenlanders die hier een poosje wonen, zoals ik. Deze week zijn daarom mijn lessen begonnen. Ik geef drie keer per week Engels aan de grotere kinderen, twee keer per week aan de kleintjes. Dat laatste is vooral spelletjes doen en sportactiviteiten, zodat ze door mij de klank van de taal leren kennen en misschien wat woordjes leren. En dan naturlijk nog de Art klas twee keer per week. Maar nu moet ik weer zoveel nadenken!! Wat kan ik doen in de klas. Hoe maak ik het beter. Wat moeten ze weten? De gedachten stuiteren weer door elke cel in mijn lijf en ik word er stapelgek van. Ik graaf in mijn geheugen op zoek naar stof uit mijn eigen Engelse lessen en naar spelletjes die ik ooit tijdens mijn studie leerde. Tegelijkertijd probeer ik enorm zen en vredig te mediteren. Adem in, adem uit... WHHHHHAAAAHHHHHHHH!



Ps: heb je tips voor spelletjes of taalopdrachtjes met kinderen van 3 tot 7 jaar, mail ze dan s.v.p. Naar charlot23@yahoo.com. Mijn eeuwige respect en dank daarvoor!