m'n nieuwe thuis..niet zonder hort of stoot!

Wat had ik een te gekke treinreis gisteren! Eerste klas met airco en van die eerste klas kan de NS nog leren. Ik ging zitten en toen:
- kreeg ik een krantje
- een roos (?!)
- een fles water
- thermoskan met thee en koekjes
- cornflakes met warme melk
- curry met naan
- een banaan
- thermos met thee en koekjes.
En dat allemaal tijdens een reis van 4 uur! Zo bleek hetgeen waar ik het bangst voor was deze reis, het fijnste te zijn. Want toen werd alles anders….

Waar komen al die tranen vandaan?

Na een fijne treinreis kwam ik gisteren op de Ashram aan. De plek waar ik 4 maanden blijf. Toen ik een introductie gesprekje had, bleek dat de Swami er deze hele maand niet is. Dat had niemand me verteld. De consequentie daarvan is, dat ik de ENIGE bezoeker ben. Op een stuk of tien vaste bewoners na dan. Alle kamers naast me zijn leeg. Er is niemand waarmee ik kan kletsen over de ervaringen; over het mediteren of het eten. Er blijkt ook geen draadloos internet te zijn. S’middags vraag ik de sleutel en dan probeer ik tussen stoomuitval en tergend trage verbinding in een mailtje te sturen. Mijn mobiel doet het ook niet meer. Ik kan geen sms versturen en niet bellen,. Ik ben ALLEEN. Ik loop dus al twee dagen te huilen. Ik huil na het mediteren. Ik huil na de thee. Ik huil na het lezen van een boek. Ik huil in bed en onder de douche. En ik mis Hans zo erg dat ik denk dat ik stik.
Zo. Zelfmedelijden genoeg dus. Ik lees het boek van Swami en probeer daar kracht uit te putten. Maar echt: ik weet niet hoe ik het hier naar mijn zin ga krijgen. Inzicht is prachtig, maar als er niet gelachen wordt, vind ik er niet zoveel aan..

Oh ja; er was wel wat afleiding vandaag, toen er een slang uit de bomen geslagen werd. Hij viel op de grond en slngerde met een noodvaart de bosjes in. Het diertje was een meter of twee.

Wordt vervolgd…

En meteen maar verder, anders wordt iedereen zo ongerust. Ik was gisteren op weg met mijn usb-stick naar de computer, maar de stroom was uitgevallen. Toen raakte ik in gesprek mer Claudine, een oudere vrouw(Francaise) die hier al ruim drie jaar woont. Op een gegeven moment kwamen de tranen weer. En dat was eigenlijk wel goed, want toen moest ik wel delen waar ik mee zat. We hebben goed gepraat en daarna had ik ook nog een gesprek met Diana. Zij is Colombiaanse (39 jaar) en woont hier al lang. Ze runt de boel als Swami er niet is, samen met Carlos. Hij is ook Colombiaans en woont hier met zijn vrouw en zoontje. Maar goed: ook met Diana gepraat, dus. Dat luchtte op en gaf me ook een zeker inzicht. Want misschien is er wel een reden dat ik hier juist op dit stille moment aankom. Hoe meer ik erover nadenk; hoe vreemder ik mijn eigen reactie vind. Ik kom op een stille plek en na een uur raak ik al in paniek en loop ik te janken! Mijn 'denken' heeft de boel weer lekker lopen saboteren daarbinnen. “Ik ben alleen! Wat is het stil! Ik heb niemand! Ik word gek! Ik wil weg!” De gedachtes tuimelden door mijn hoofd en ik kreeg geen kans om rustig adem te halen en echt te VOELEN. Ik ben namelijk op een hele mooie plek, met aardige mensen. En ik heb er zelf voor gekozen om naar een afgelegen gebied te gaan.
Swami Brahmdev zegt treffend in zijn boek: “the mind is an instrument that belongs to you. It should not use you.” Een mooie eerste les.

En oh ja: Claudine denkt dat de slang een King Cobra was... welkom in India! ;-)