Kinder Kirtan

Vandaag mocht ik weer kinderyoga geven bij Thrive aan acht drukke, vrolijke, springende, af en toe boze, grappige meiden van 8 t/m 12. Het thema van deze week was 'mantra's'. Dit zijn een soort gebeden of wensen. Eerst deden we houdingen waar je beter van gaat zingen (zoals de vis, die goed voor de longen is) Daarna heb ik ze uitgelegd wat de mantra 'Om'  betekent. De meiden mochten allemaal een regel verzinnen en opschrijven. Om en om zong ieder haar regel en de rest zong na. De regels van de meiden zijn samen een prachtige mantra geworden!

Om

Ik wens een wereld vol met vrede

Ik hoop voor iedereen het beste

Ik hou van mijn beste vrienden

Wij zijn de bom

De zon is voor mij opgekomen

Ik wens een wereld met veel muziek

Wij zijn de beste

Om

Shanti, shanti, shanti (vrede, vrede, vrede)

DIT WEEKEND BIJ THRIVE: YOGA & SHAMANISM

Wouter Smit is yogi en woont op Ibiza. Hij is even terug bij zijn roots in Nederland en deelt gelukkig zijn skills met ons. Vanavond, zaterdag en zondag geeft hij een hele bijzondere workshop bij Thrive yoga: Yoga and Shamanism.

Omschrijving van Thrive:
Shamanism is the art of getting to know yourself beyond your conditioned view of the world. It shows you how to change the way you look in order for you to merge deeply with the life on our planet and with the whole of existence.

In this 3day workshop we will explore yoga as a powerful tool to awaken and strengthen the shaman within us and is ideal for people starting or deepen their self-practice.

Experience the powerful practice from Wouter, taking the Ibiza vibes to Amsterdam. Wouter lives and teaches yoga in Ibiza, combining yoga with sustainable living.

Friday 19.30 - 22.00 Thrive Ijburg
Saturday 14.30 - 17.00 Thrive Ijburg
Sunday 14.30 - 17.00 Thrive Zeeburg

€ 60 for 3 days
€ 45 for 2 days
€ 25 for single day

https://www.facebook.com/events/573833126024575/

De tranen van Tibet

In de Indiase staat Himachal Pradesh ligt tussen de bergen de stad Dharamsala. Een paar kilometer daarboven ligt McLeod Ganj. Dit is de plek waar de Dalai Lama eind jaren vijftig heenvluchtte. Weg van zijn thuis Tibet, weg van de Chinese bezetting. En zoveel Tibetanen volgden hem in de jaren daarna. 

Mcleod Ganj is een kleine plaats; slechts een paar lange straten vol winkeltjes, cafés en stalletjes. Alles is te krijgen voor de toeristen, backpackers en bezoekers: kleding, souvenirs, heerlijk gebak, cursussen massage, yoga, muziek, reiki, dans, koken, etc. De plek die iedereen hier wel bezoekt is de tempel van de Dalai Lama. Een sober maar mooi verblijf. Boeddhistische monniken zijn bijna een attractie met hun kale hoofden, donkerrode gewaden en lachende ogen

.

Vanuit ieder guesthouse kan men genieten van een spectaculair uitzicht. Groene bergen met in de verte besneeuwde toppen. De Grandioze, overweldigende, magische Himalaya’s. Wij Westerlingen denken bij het bekijken misschien aan klimmen, skiën of hooguit mediteren in een grot. Maar wat is de associatie van de Tibetanen bij het zien van de hoogte, de sneeuw en het onbegaanbare…?

Op het eerste gezicht zijn de Tibetanen een vriendelijk, goedlachs volk. Ze verkopen souvenirs op straat of werken in een van de vele restaurants. Je ziet ze met hun ‘mala’, gebedsketting, tussen de vingers, naar de tempel lopen. De oudjes schuifelen in traditionele kledij langs en mompelen een mantra, de jongeren in spijkerbroek snellen voorbij. 

Een ding hebben al deze mensen, jong en oud, gemeen: ze zijn vluchteling. Allemaal hebben ze hun huis, hun familie en vrienden achtergelaten. Allemaal zijn ze de bergen overgestoken op zoek naar een beter bestaan. Een barre tocht van drie weken tot een paar maanden. Een tocht met gevaar voor eigen leven. Want niet alleen de kou ligt op de loer tijdens deze vlucht; de Chinese politie patrouilleert langs de hele route. En die zijn niet bang om te schieten. Of om de vluchtelingen in de gevangenis te gooien, waar martelingen nog steeds de dagelijkse realiteit zijn. 

Wij herdenken in Nederland nog ieder jaar de Tweede Wereld oorlog. Maar staan we er wel genoeg bij stil dat er in Tibet inmiddels 1 miljoen mensen zijn omgebracht door de Chinezen? De Dalai lama, de moedige, warme, ontwapenende Dalai Lama vecht al bijna zijn hele leven voor zijn land. Een strijd voor begrip en rechtvaardigheid. Een strijd zonder geweld.

In Mcleod Ganj en in de rest van de wereld, wonen honderdduizenden Tibetanen die dagelijks hun moeder, broer, zus, vriend en land moeten missen. Sommigen liggen iedere nacht te zweten in bed door de nachtmerries over martelingen die ze hebben moeten doorstaan in Chinese gevangenissen. Hoelang laat het Westen deze mensen nog in de kou staan? Hoelang nog laten we de Chinese onderdrukker zijn gang gaan? Laat de wereld in vrijheid leven. Free Tibet! 

www.tibet.nu

Leef in Licht

“Waar LEEF je?”, vraagt Swamiji tijdens de Satsang, het dagelijkse vragenuur in de ashram. “Want daar komen je gedachten vandaan. Als je in het donker leeft, dan komen je gedachten uit het donker. Als je leeft in verdriet, dan komen je gedachten uit verdriet. Check altijd bij jezelf waar je leeft. Leef in Liefde, leef in Licht, leef in Divine. De keuze is aan jou. Waar wil je leven? In de hel of in een hol? In harmonie of in de hemel? Kies!”

Hij heeft gelijk; we staan er meestal niet bij stil dat alles in ons leven een KEUZE is. En we kiezen er zo vaak voor om negatief tegen dingen aan te kijken. Om boos te worden op anderen. Om zielig op de bank te liggen met een bak ijs…  En dit herhaalt zich constant, ons hele leven lang.  Maar het hoeft niet.
Check iedere ochtend als je opstaat waar je leeft. En als het je niet bevalt, dan verhuis je toch gewoon naar een mooier plekje?

Cadeautje

Mijn allereerste stappen als yoga docente zette ik hier in deze prachtige, marmeren ruimte. Door de ramen kijken we uit op groen, bergen en de dieren. Wat een geluk!

Breek het systeem

“According to the need of time, Nature creates systems to uplift our consciousness. And after some time, every system becomes outdated. But we keep on choosing the same old system! We got attached to the old systems. Like the system of making a family, to be in a relationship, etc. Life is about evolution, about growth. We should try to experiment with new systems. Already you see it happening: people are consciously deciding not to get married, not to have children. Have the courage to break the old systems, to experiment. No need to live like slaves. Life is to exist with consciousness, to exist with wisdom and to aspire for a new system. That is the work of our soul”

Het is weer een mooi onderwerp dat Swamiji aansnijdt tijdens de Satsang. En zo waar. Wij mensen zitten zo vaak vast in onze oude routines, patronen, manieren, systemen. Het gaat al eeuwen zo, dus waarom veranderen? Iedereen doet het zo, dus waarom ik niet? Maar zo houden we onszelf klein; we houden onze eigen evolutie tegen. Als ik kijk naar onze huidige tijd, dan is er gelukkig wel een verandering aan de gang. Het bewust kiezen van een kinderloos bestaan is inderdaad geen taboe meer. Hetzelfde geldt voor samen zijn zonder huwelijk. En ook in het bedrijfsleven zijn dingen aan het veranderen. Denk maar aan de mobiele werkplekken. Je hoeft niet meer acht uur in een kantoortje te zitten met een bakje oploskoffie voor je neus, maar je creëert een omgeving die bij jou past op dat moment. Ons geloof is net zo oprecht buiten de kerken en zonder vlees te eten zijn we net zo gezond.

Langzaamaan rammelen we dus wel degelijk aan de tralies van onze oude systemen en gebruiken. Maar wat hebben we daar lang over gedaan. Laten we ons eigen leven eens onder de loep nemen en ontdekken aan welke ketens we vastzitten. En om ze te breken hebben we echt geen hamer of koevoet nodig. KIEZEN is genoeg.

Aan zee

Pondicherry ligt helemaal in het Zuiden van India aan de Oostkust; het was fijn om vanuit de lage Himalaya naar de Zuidkust af te reizen en de warme, zilte zeelucht op te snuiven.

Wintergroen

Na 6 weken weggeweest te zijn en de winter was aangebroken, verwachtte ik een dor, bruin landschap aan te treffen in Raiwala. Groot was mijn verbazing (en vreugde) dan ook toen de velden rond de ashram me knalgroen verwelkomden. En de vogels kleuren er mooi bij. Wat een bijzonder 'winterlandschap'.

De heiligste Tempel (en hoe ik docent yoga werd)

“Life is about manifesting yourself”, hoorde ik Swamiji een keer zeggen en dat zetten me aan het denken. Wat had ik nou allemaal gedaan in mijn leven? Welke eigenschappen had ik aangesproken en welke niet? Ik realiseerde me dat ik vooral mijn ‘mentale ik’ aan het werk heb gezet de afgelopen jaren en dat is eigenlijk best jammer, want ik heb nog veel meer ‘ikken’. mijn lichaam heb ik vooral gebruikt als vervoersmiddel en daar had ik veel bewuster mee om kunnen springen (en dat is een understatement). Het lichaam is een gereedschap dat ook voor het spirituele pad ingezet kan worden, dus besloot ik een yoga teacher training te gaan doen.

Na een poosje oriënteren koos ik voor een piepkleine ashram in Kerala, het zuiden van India. De cursus is dus een lerarenopleiding voor het geven van asana’s, oftewel yoga poses. Wat wij in Nederland yoga noemen, is dus maar een klein onderdeel van wat yoga eigenlijk allemaal inhoudt. Asana’s worden gedaan denken en lichaam in balans te brengen. Het lichaam wordt sterker en soepeler en asana’s verhogen de concentratie. Al deze dingen bereiden het lichaam en de geest voor op meditatie.  Er bestaan heel veel verschillende soorten yoga; in Aurovalley leven we volgens de Integral Yoga, maar de cursus die ik deed was Ashtanga Yoga, een hele klassieke yoga van duizenden jaren oud.

De cursus was heel intiem, want ik had slechts twee medestudenten. Justine, uit Alaska en Handan, uit Zweden. Drie linkshandige dames met een missie. Sindu, onze yoga guru, nam ons mee in deze reis door onszelf. Van s’ ochtends vroeg tot s’ avonds laat waren we bezig met het zoeken naar onze grenzen. Onze fysieke grenzen, maar ook mentaal, want yoga is zwaar, heel zwaar. We leerden niet alleen asana’s; we lazen ook uit de oude geschriften, de Baghawad Gita, de Bijbel en de Koran. En wat was het bijzonder om deze vanuit een ‘yogi oogpunt’ te lezen. Wat valt er veel te leren als je door de woorden heen leest, als je de symboliek ervan herkent.

Een belangrijk onderdeel in de yoga is de ademhaling en dus waren we twee uur per dag bezig met Pranayama, ademhalingstechnieken. We haalden adem door onze neus, maar ook door onze chakra’s, ruggengraat en meer. Zo leerde ik energieën (prana) herkennen die mijn lichaam waar ik nog nooit van gehoord had. En ik moet zeggen, ik heb zeer veel respect gekregen voor dit ‘gereedschap’ dat we vaak als vanzelfsprekend nemen! Naast het feit dat ik uiteindelijk mijn lerarendiploma heb gehaald, ben ik vooral heel blij met dit nieuwe inzicht. Want het lichaam is absoluut niet iets om voor lief te nemen. Het is de tempel waarbinnen onze ziel huist en een tempel is… heilig.

Levende kennis

“Leven is bewegen. Iedere beweging is een ervaring en iedere ervaring is een druppel kennis. Gebruik je deze kennis, dan wordt dit levende kennis”, zegt Swamiji. Dus zelfs ervaringen die pijn doen, frustreren, boos maken of verdriet brengen kunnen je iets kostbaars opleveren. Als je dat wat je ervan leert maar gebruikt in een volgende situatie. Zo word je steeds wijzer en zo blijf je groeien.

Ervaringen komen vaak ongevraagd op je pad. De klappen vallen altijd als je nèt dacht dat je alles onder controle had. De natuur zet ons constant op scherp. We kunnen daar boos om worden, maar we kunnen de natuur ook bedanken. Want hoe zou ons leven eruitzien als er nooit wat zou veranderen? Kijk maar wat er gebeurt met een rivier die stilstaat. Het water wordt daar langzaamaan troebel en vuil. Dit wordt erger en erger totdat de geur niet meer te harden is. Ons leven is net als die rivier. Als we blijven stromen, dan kunnen we ieder obstakel, iedere bocht aan. En met iedere druppel kennis wordt onze rivier groter en krachtiger. Niets of niemand kan ons dan tegenhouden.

Geloof

Na een bezoek aan een Shiva tempel hier in de buurt, vraagt de medewerker van de ashram waar mee ik op pad ben, waar de mensen uit mijn land in geloven. “Niet iedereen gelooft, maar sommige mensen geloven in God”, zeg ik. Hij wil weten hoeveel Goden er dan zijn. “Eentje”, antwoord ik. En de verbaasde man wil dan ook graag weten hoe die God dan wel heet. “Ehh…. gewoon God,”zeg ik. En daar moet hij heel hard om lachen…

Het Hindoeïsme is het grootste geloof hier in India. De Hindoes aanbidden vele, vele Goden die allemaal een eigen specialiteit hebben. Zo is Hanuman (half aap, half man), de God van de kracht. Lakshmi is de Godin van de voorspoed en als Indiërs op reis gaan, dan bidden ze voor Ganesha. Op iedere straathoek vind je hier wel een Mandir (gebedshuis) of een tempel. Ze zijn niet moeilijk te vinden, want de muren zijn meestal in mierzoete tinten roze of geel geverfd. Met grote ogen vol hoop en liefde betreden de Indiërs hun tempels. In hun handen bloemen, zoetigheid of geld als offerande. De schoenen gaan uit, de kaarsjes en de wierook gaan aan. Ze rinkelen bellen bij het naar binnen gaan. Alle zintuigen worden geprikkeld in deze heilige omgeving.

Volgens de Sri Aurobndo en de Integral Yoga is de tijd van de Goden voorbij en gaan we naar Divine leven op aarde. We evolueren naar een ‘Supramental Being’.  Volledig verlicht zijn we dan en ‘leven’ en ‘dood’ doen er niet meer toe. Ik kan me er nog weinig bij voorstellen en in dit leven zal ik het zeker niet meemaken. Dus geniet ik hier nog even van de bonte stoet Goden en de mensen die hen aanbidden. Ik Geloof dat Hoop en Liefde de mooiste start zijn voor een evolutie naar Groter, Mooier en Divine.

Glans

 

Sinds ik in de ashram ben, knaagt er iets. Een gevoel van onrust, onzekerheid. Dit gevoel werd groter en groter de afgelopen tijd. Zo groot zelfs, dat ik overwoog weg te gaan. Maar wat is het dat knaagt? Wat maakt me onrustig en onzeker? Ik ben er inmiddels uit dat het waarschijnlijk mijn Ego is. In Nederland heb ik bepaalde identiteiten en daar identificeer ik mij mee. Hier ben ik niets en niemand; een gereedschap van de Divine. Het werk dat ik doe is steeds verschillend en als Swamiji het anders wil, dan gebeurt dat. En dat vind mijn Ego helemaal niet leuk! Die is gewend zijn mening te geven en zichzelf belangrijk te vinden. Die is gewend dat ik doe wat hij zegt en dat hij mij kan sturen. Naar links, naar rechts, op zijn kop en terug.

Ons hele land wordt geregeerd door Ego, dus het is niet vreemd dat de mijne hier zo sterk reageert. Van jongs af aan word ons ego gevoed en vertroetelt. En dat is vreemd, want ons Ego is eigenlijk de slechtste raadgever die we hebben. Als hij wil dat we linksaf gaan, is dat meestal een weg die langer, zwaarder en pijnlijker is dan welke route dan ook. Het Ego stuurt ons altijd langs een omweg. Hij is namelijk helemaal niet geïnteresseerd in liefde, vrede en rust. Wat brengt het Ego ons dan wel? Onrust en onzekerheid. Het Ego is degene die ons laat lijden.

Een ashram is een laboratorium, een experiment waarbinnen we juist deze aspecten van ons Zijn proberen te ontdekken aan te pakken. En dat gaat niet altijd zonder slag of stoot. Het is alsof je de kamer stoft: eerst dwarrelt al het stof in het rond en zie je niets. Maar dan wordt het langzaam helderder en uiteindelijk merk je dat alles een diepere glans heeft. Ik zit nu nog even in het stof.  In stilte en met geduld haal ik de doek langs mijn interieur en hopelijk zie ik heel, heel snel de glans verschijnen.

 

Stilstand.

Is stilstand achteruitgang? Het hangt er vanaf hoe je het benadert. Hier in de ashram word je op elk moment uitgenodigd stil te staan. Bij je handelen, je denken, je motivaties. Een hele welkome uitnodiging wat mij betreft. Eén die ieder mens in zijn en haar leven met regelmaat zou mogen ontvangen.

Want na een aantal weken op deze plek geleefd te hebben merk ik dat júist door stil te staan, mijn bewustwording groeit. De boeken die ik lees komen anders binnen, beter vind ik. De gesprekken met mensen vinden moeiteloos inhoud en gaan gemakkelijk diep. De harmonie die hier is gerealiseerd met de natuur is fascinerend om te beleven en werkt gevoelsmatig met je samen in een geven en nemen. En dat alles door stil te staan.

Binnen deze context kan het gezegde dus overboord, want stilstand blijkt vooruitgang. In een omgeving waar haast niet bestaat, waar ‘moeten’ is verworden tot ‘mogen’, blijkt het systeem uitstekend te werken en voel je je als mens groeien.

Nog twee weken hier. Daarna met veel nuttige bagage terug naar thuis. Tja, die term thuis; waar ís thuis en waar wórdt thuis? Da’s nog zo’n eenvoudige niet. Maar dat antwoord dient zich nog wel aan. Niet teveel vooruit denken. En wel een beetje, maar niet teveel…bij stilstaan.

Hans

Luister naar je ziel.

Ruim twee maanden woon ik nu in de ashram en ik zou nergens anders willen zijn. Dat besef doet me goed. Ik heb altijd een soort onrust gehad, maar hier ben ik Thuis. Het is ook een besef dat me kracht geeft, want het is niet altijd makkelijk om in een ashram te leven. Van buiten ziet het er allemaal vredig en mooi uit. De omgeving is dan ook geweldig. En het meeste werk is niet ‘moeilijk’. Het is alleen dat we hier met ons volledige bewustzijn leren leven en dat kan pijnlijk zijn, want je moet diep graven in jezelf. Ik, en velen met mij, zijn gewend om vanuit het lagere bewustzijn te leven. We identificeren ons met onze angsten, onzekerheden, beperkingen. Hierdoor krijgen mensen stress, of raken ze zelfs depressief.

Als yogi leef je vanuit een hoger bewustzijn. Je bent de observator van je leven en niet hetgeen dat  geobserveerd wordt. Je realiseert je dat je méér bent dan dat lagere bewustzijn. Maar om dit bewustzijn te krijgen, is een heel proces. Probeer eens een dag volledig bewust te zijn van je acties, gedragingen, gedachtes; veel van wat je ziet zal je niet bevallen. Want waarom raak je geïrriteerd door die ene persoon? En durf je nog steeds die sprong niet te wagen? En denk je dat je iets niet kunt? Als je goed observeert, zie je dat we geprogrammeerd zijn met beperkingen. We horen van jongs af aan dat bepaalde dingen niet mogelijk zijn. “Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg”, is zo’n dodelijke uitspraak die je in Nederland vaak hoort. Want wat is ‘normaal’? Wat is ‘gek’? Wie bepaalt dat? We hebben dat bepaald met onze beperkte Denken. Maar wat weet die nou eigenlijk…?

Het leven zou nog mooier kunnen zijn, als we vanuit de Ziel zouden leven. Het Denken, het Lichaam en ons Gevoel zijn instrumenten die ons gegeven zijn. En die zouden moeten worden aangestuurd door de Ziel. Helaas hebben wij ons Denken en ons Ego de macht gegeven. En daardoor zijn we slaaf geworden van angsten, gehechtheid, beperkingen, etc.

De Ziel zou daarom ook de observator moeten zijn. Want het Denken met Denken observeren, heeft geen enkele zin. Hoe maak je de ziel wakker, hoe luister je naar de ziel? In stilte. Door te mediteren. Door te leren van je ervaringen. Ons Denken heeft een hele grote mond. Hij commandeert en schreeuwt, terwijl de Ziel een zachte stem heeft. Maar het is een stem die zo helder is. Zo verfijnd. Als je deze stem hoort, dan is er geen twijfel, zijn er geen angsten, is er geen onrust. Zo herken je de stem van de ziel. Maar je moet wel willen luisteren.

Vrij zijn.

“Doe eens een experiment met je leven”, zegt Swami, “gebruik de woorden ‘ik’, ‘mij’ en ‘mijn’ een week lang niet.” En dat is lastiger dan je denkt, want wat zijn we met zijn allen geobsedeerd door bezit. Zodra we iets denken te ‘hebben’, dan klampen we ons daaraan vast met ons leven. En we verdedigen het met alle vormen van geweld.

Ik moet direct denken aan de keer dat ik een frietje kocht in Haarlem. Slenterend kwam ik op de Grote Markt terecht, waar een ijscoman drie prachtige, glimmende bankjes heeft staan. Ik ging lekker zitten op een van de bankjes. Ik was de enige en genoot van het frietje en de zon. Tot mijn verbazing kwam de uitbater naar buiten om mij weg te sturen. Ik had een frietje van de concurrent en was dus geen klant bij hem. Geen klant, geen bankje. Ik weet nog hoe boos ik was. En hoe die boosheid later omsloeg in medelijden voor die man. Wat voor leven heb je, als je niet kunt delen? IK, MIJ, MIJN.

Of vrienden, die hun fiets via allerlei trapjes en door hun huis heen naar de achtertuin moeten slepen. Want het paadje dat naar hun tuin leidt, hoort officieel bij het perceel van de buren. En die vonden het daarom nodig om pontificaal een hek te plaatsen met hun huisnummer erop. Deze mensen hebben niets aan dit pad; het is een klein strookje land dat langs hun oprit loopt. IK, MIJ, MIJN.

Het mooiste voorbeeld vind ik de stad tijdens herdenkingsdag. Iedere straat, ieder plein, de parken, de stoep, zijn ieder jaar beklad met het woord ‘BEZET!’. Mensen zijn bang geen plekje te hebben met Koninginnedag en vanaf half april domineert het woord alle straten. We vieren onze vrijheid, maar zijn we dat wel echt? IK, MIJ, MIJN.

Wat is vrijheid als we constant in angst moeten leven? Angst om iets of iemand kwijt te raken. Dat we de grip verliezen, de macht, de status. Morgen, 2 oktober, vieren we de verjaardag van Mahatma Gandhi. Een kleine man met een grote droom. Een droom die niet ging over IK, MIJ, MIJN.  Maar over WIJ en ONS en SAMEN. Slechts in het bezit van een lendendoek, een wandelstok en een spinnewiel, probeerde Gandhi ons te leren dat echte vrijheid van binnen zit. Onthechting, compassie en liefde voelen is echte rijkdom. Helaas is die boodschap nog niet overal aangekomen. Laten we eens niet alleen aan onszelf denken op 2 oktober.
Laten we vrij zijn.