Geloof

Na een bezoek aan een Shiva tempel hier in de buurt, vraagt de medewerker van de ashram waar mee ik op pad ben, waar de mensen uit mijn land in geloven. “Niet iedereen gelooft, maar sommige mensen geloven in God”, zeg ik. Hij wil weten hoeveel Goden er dan zijn. “Eentje”, antwoord ik. En de verbaasde man wil dan ook graag weten hoe die God dan wel heet. “Ehh…. gewoon God,”zeg ik. En daar moet hij heel hard om lachen…

Het Hindoeïsme is het grootste geloof hier in India. De Hindoes aanbidden vele, vele Goden die allemaal een eigen specialiteit hebben. Zo is Hanuman (half aap, half man), de God van de kracht. Lakshmi is de Godin van de voorspoed en als Indiërs op reis gaan, dan bidden ze voor Ganesha. Op iedere straathoek vind je hier wel een Mandir (gebedshuis) of een tempel. Ze zijn niet moeilijk te vinden, want de muren zijn meestal in mierzoete tinten roze of geel geverfd. Met grote ogen vol hoop en liefde betreden de Indiërs hun tempels. In hun handen bloemen, zoetigheid of geld als offerande. De schoenen gaan uit, de kaarsjes en de wierook gaan aan. Ze rinkelen bellen bij het naar binnen gaan. Alle zintuigen worden geprikkeld in deze heilige omgeving.

Volgens de Sri Aurobndo en de Integral Yoga is de tijd van de Goden voorbij en gaan we naar Divine leven op aarde. We evolueren naar een ‘Supramental Being’.  Volledig verlicht zijn we dan en ‘leven’ en ‘dood’ doen er niet meer toe. Ik kan me er nog weinig bij voorstellen en in dit leven zal ik het zeker niet meemaken. Dus geniet ik hier nog even van de bonte stoet Goden en de mensen die hen aanbidden. Ik Geloof dat Hoop en Liefde de mooiste start zijn voor een evolutie naar Groter, Mooier en Divine.

Glans

 

Sinds ik in de ashram ben, knaagt er iets. Een gevoel van onrust, onzekerheid. Dit gevoel werd groter en groter de afgelopen tijd. Zo groot zelfs, dat ik overwoog weg te gaan. Maar wat is het dat knaagt? Wat maakt me onrustig en onzeker? Ik ben er inmiddels uit dat het waarschijnlijk mijn Ego is. In Nederland heb ik bepaalde identiteiten en daar identificeer ik mij mee. Hier ben ik niets en niemand; een gereedschap van de Divine. Het werk dat ik doe is steeds verschillend en als Swamiji het anders wil, dan gebeurt dat. En dat vind mijn Ego helemaal niet leuk! Die is gewend zijn mening te geven en zichzelf belangrijk te vinden. Die is gewend dat ik doe wat hij zegt en dat hij mij kan sturen. Naar links, naar rechts, op zijn kop en terug.

Ons hele land wordt geregeerd door Ego, dus het is niet vreemd dat de mijne hier zo sterk reageert. Van jongs af aan word ons ego gevoed en vertroetelt. En dat is vreemd, want ons Ego is eigenlijk de slechtste raadgever die we hebben. Als hij wil dat we linksaf gaan, is dat meestal een weg die langer, zwaarder en pijnlijker is dan welke route dan ook. Het Ego stuurt ons altijd langs een omweg. Hij is namelijk helemaal niet geïnteresseerd in liefde, vrede en rust. Wat brengt het Ego ons dan wel? Onrust en onzekerheid. Het Ego is degene die ons laat lijden.

Een ashram is een laboratorium, een experiment waarbinnen we juist deze aspecten van ons Zijn proberen te ontdekken aan te pakken. En dat gaat niet altijd zonder slag of stoot. Het is alsof je de kamer stoft: eerst dwarrelt al het stof in het rond en zie je niets. Maar dan wordt het langzaam helderder en uiteindelijk merk je dat alles een diepere glans heeft. Ik zit nu nog even in het stof.  In stilte en met geduld haal ik de doek langs mijn interieur en hopelijk zie ik heel, heel snel de glans verschijnen.