Stilstand.

Is stilstand achteruitgang? Het hangt er vanaf hoe je het benadert. Hier in de ashram word je op elk moment uitgenodigd stil te staan. Bij je handelen, je denken, je motivaties. Een hele welkome uitnodiging wat mij betreft. Eén die ieder mens in zijn en haar leven met regelmaat zou mogen ontvangen.

Want na een aantal weken op deze plek geleefd te hebben merk ik dat júist door stil te staan, mijn bewustwording groeit. De boeken die ik lees komen anders binnen, beter vind ik. De gesprekken met mensen vinden moeiteloos inhoud en gaan gemakkelijk diep. De harmonie die hier is gerealiseerd met de natuur is fascinerend om te beleven en werkt gevoelsmatig met je samen in een geven en nemen. En dat alles door stil te staan.

Binnen deze context kan het gezegde dus overboord, want stilstand blijkt vooruitgang. In een omgeving waar haast niet bestaat, waar ‘moeten’ is verworden tot ‘mogen’, blijkt het systeem uitstekend te werken en voel je je als mens groeien.

Nog twee weken hier. Daarna met veel nuttige bagage terug naar thuis. Tja, die term thuis; waar ís thuis en waar wórdt thuis? Da’s nog zo’n eenvoudige niet. Maar dat antwoord dient zich nog wel aan. Niet teveel vooruit denken. En wel een beetje, maar niet teveel…bij stilstaan.

Hans

Luister naar je ziel.

Ruim twee maanden woon ik nu in de ashram en ik zou nergens anders willen zijn. Dat besef doet me goed. Ik heb altijd een soort onrust gehad, maar hier ben ik Thuis. Het is ook een besef dat me kracht geeft, want het is niet altijd makkelijk om in een ashram te leven. Van buiten ziet het er allemaal vredig en mooi uit. De omgeving is dan ook geweldig. En het meeste werk is niet ‘moeilijk’. Het is alleen dat we hier met ons volledige bewustzijn leren leven en dat kan pijnlijk zijn, want je moet diep graven in jezelf. Ik, en velen met mij, zijn gewend om vanuit het lagere bewustzijn te leven. We identificeren ons met onze angsten, onzekerheden, beperkingen. Hierdoor krijgen mensen stress, of raken ze zelfs depressief.

Als yogi leef je vanuit een hoger bewustzijn. Je bent de observator van je leven en niet hetgeen dat  geobserveerd wordt. Je realiseert je dat je méér bent dan dat lagere bewustzijn. Maar om dit bewustzijn te krijgen, is een heel proces. Probeer eens een dag volledig bewust te zijn van je acties, gedragingen, gedachtes; veel van wat je ziet zal je niet bevallen. Want waarom raak je geïrriteerd door die ene persoon? En durf je nog steeds die sprong niet te wagen? En denk je dat je iets niet kunt? Als je goed observeert, zie je dat we geprogrammeerd zijn met beperkingen. We horen van jongs af aan dat bepaalde dingen niet mogelijk zijn. “Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg”, is zo’n dodelijke uitspraak die je in Nederland vaak hoort. Want wat is ‘normaal’? Wat is ‘gek’? Wie bepaalt dat? We hebben dat bepaald met onze beperkte Denken. Maar wat weet die nou eigenlijk…?

Het leven zou nog mooier kunnen zijn, als we vanuit de Ziel zouden leven. Het Denken, het Lichaam en ons Gevoel zijn instrumenten die ons gegeven zijn. En die zouden moeten worden aangestuurd door de Ziel. Helaas hebben wij ons Denken en ons Ego de macht gegeven. En daardoor zijn we slaaf geworden van angsten, gehechtheid, beperkingen, etc.

De Ziel zou daarom ook de observator moeten zijn. Want het Denken met Denken observeren, heeft geen enkele zin. Hoe maak je de ziel wakker, hoe luister je naar de ziel? In stilte. Door te mediteren. Door te leren van je ervaringen. Ons Denken heeft een hele grote mond. Hij commandeert en schreeuwt, terwijl de Ziel een zachte stem heeft. Maar het is een stem die zo helder is. Zo verfijnd. Als je deze stem hoort, dan is er geen twijfel, zijn er geen angsten, is er geen onrust. Zo herken je de stem van de ziel. Maar je moet wel willen luisteren.