Vrij zijn.

“Doe eens een experiment met je leven”, zegt Swami, “gebruik de woorden ‘ik’, ‘mij’ en ‘mijn’ een week lang niet.” En dat is lastiger dan je denkt, want wat zijn we met zijn allen geobsedeerd door bezit. Zodra we iets denken te ‘hebben’, dan klampen we ons daaraan vast met ons leven. En we verdedigen het met alle vormen van geweld.

Ik moet direct denken aan de keer dat ik een frietje kocht in Haarlem. Slenterend kwam ik op de Grote Markt terecht, waar een ijscoman drie prachtige, glimmende bankjes heeft staan. Ik ging lekker zitten op een van de bankjes. Ik was de enige en genoot van het frietje en de zon. Tot mijn verbazing kwam de uitbater naar buiten om mij weg te sturen. Ik had een frietje van de concurrent en was dus geen klant bij hem. Geen klant, geen bankje. Ik weet nog hoe boos ik was. En hoe die boosheid later omsloeg in medelijden voor die man. Wat voor leven heb je, als je niet kunt delen? IK, MIJ, MIJN.

Of vrienden, die hun fiets via allerlei trapjes en door hun huis heen naar de achtertuin moeten slepen. Want het paadje dat naar hun tuin leidt, hoort officieel bij het perceel van de buren. En die vonden het daarom nodig om pontificaal een hek te plaatsen met hun huisnummer erop. Deze mensen hebben niets aan dit pad; het is een klein strookje land dat langs hun oprit loopt. IK, MIJ, MIJN.

Het mooiste voorbeeld vind ik de stad tijdens herdenkingsdag. Iedere straat, ieder plein, de parken, de stoep, zijn ieder jaar beklad met het woord ‘BEZET!’. Mensen zijn bang geen plekje te hebben met Koninginnedag en vanaf half april domineert het woord alle straten. We vieren onze vrijheid, maar zijn we dat wel echt? IK, MIJ, MIJN.

Wat is vrijheid als we constant in angst moeten leven? Angst om iets of iemand kwijt te raken. Dat we de grip verliezen, de macht, de status. Morgen, 2 oktober, vieren we de verjaardag van Mahatma Gandhi. Een kleine man met een grote droom. Een droom die niet ging over IK, MIJ, MIJN.  Maar over WIJ en ONS en SAMEN. Slechts in het bezit van een lendendoek, een wandelstok en een spinnewiel, probeerde Gandhi ons te leren dat echte vrijheid van binnen zit. Onthechting, compassie en liefde voelen is echte rijkdom. Helaas is die boodschap nog niet overal aangekomen. Laten we eens niet alleen aan onszelf denken op 2 oktober.
Laten we vrij zijn.

De hemel huilde.

Net toen ik dacht dat de Monsoon voorbij was, bleek het ergste nog te komen. Vier dagen stortte de hemel haar tranen over ons heen. En vier nachten bleef ze huilen. De Ganges, die een paar honderd meter achter en lager dan de ashram stroomt, werd groter en breder en woester. Stiekem stal ze stukjes land. Maar ze vond het niet genoeg en ze beviel van een klein, nieuw riviertje. Deze eigenwijze zijtak boorde zich dwars door de velden en de setting van de militaire basis heen. En weg was het bewakershuisje.

Ook de ashram had te lijden onder het watergeweld. Zoals bijna alles in India, is ook de kwaliteit van het bouwmateriaal niet goed. De constructies vallen vaak al na een paar jaar uit elkaar. Vocht vindt zijn weg met gemak door het beton van de daken en de muren. Gevolg: natte muren, natte kleren, natte lakens en een muffe lucht die maar niet weg wil. De fles deodorant werd gepromoveerd tot luchtverfrisser.
De weg die van en naar de ashram loopt, veranderde ook in een waterparadijs. Vanuit mijn achterraam ontwaarde ik meisjes en hun geiten die door het water waadden. Het stond tot boven hun smalle enkels, hun haren nat van het hemelgehuil. Zelfs de waterbuffels lieten knorrend weten dat ze het wel welletjes vonden.

In de krant las ik dat er in deze staat (Utterakhand) 60 mensen zijn omgekomen de afgelopen dagen. En duizenden mensen werden dakloos. Een houten hut aan de oever van de rivier is natuurlijk snel weggevaagd. Ook al is dat het enige wat je hebt, het enige wat je de kinderen te bieden hebt, het word je afgenomen. Niets en niemand wordt ontzien door het water. En dat terwijl de boeren vorig jaar juist te lijden hadden onder de aanhoudende droogte. Maar dat is ook precies het leven voor de mensen hier; een constant gevecht tegen de natuur. Of eigenlijk is het afwachten en gelaten ondergaan. Want de natuur doet uiteindelijk toch wat ze nodig vindt. En al vind ik het vreselijk voor de mensen die iets of iemand verloren hebben; ze zal wel weten wat ze doet. Bedankt voor de tranen.

Flowing & Growing

De hippie in mij wilde altijd al in een woongroep wonen en gisteren realiseerde ik me dat dit nu toch echt het geval is. Links van mijn hoekwoning leeft een hele rij vrouwen. Ze hebben alle leeftijden, nationaliteiten en kwaliteiten. Het is niet altijd zo dat er alleen vrouwen zijn in de ashram, maar blijkbaar is deze vrouwelijke kracht nu nodig hier. We leven naast elkaar en met elkaar. Met de ene heb je direct een band en met de ander heeft dat meer tijd nodig. We leven in kamers met namen die op een of andere manier met onszelf te maken hebben. Ik woon in ‘Courage’, mijn buurvrouw in ‘Progress’, en dan volgen ‘Willpower’, ‘Strength’, ‘Purity’, ‘Patience’, etc.

We zijn hier voor onszelf, maar dat ‘zijn’ heeft altijd invloed op de ander. Als mijn buurvrouw opeens heel stil is, dan valt dat natuurlijk op. En ook hier zijn we gewoon mens, gewoon vrouw. Met grillen en grappen. Met kuren en vuur. De gouden regel in de ashram is ‘don’t judge, don’t critisize and don’t compare’ en dat maakt dat er rust is, vrede. Want we weten allemaal dat dit pad vol hobbels en kuilen is. En dat iedereen daar anders op reageert. Ik ben trots op elk van ons. Omdat we allemaal iets hebben opgegeven om hier te zijn. Omdat we bereid zijn de grenzen in onszelf op te zoeken en die te doorbreken.

Zoals de Ganges, de heilige vrouw aan wiens oever we wonen, zijn we in beweging. We lopen soms over en wringen ons in bochten om onze weg te kunnen vervolgen. Soms vermengen we ons met andere rivieren en stromen we samen een stukje op.  De ene kabbelt rustig voort, terwijl de ander dijken doorbreekt. Maar uiteindelijk komen we allemaal, op onze eigen manier, uit bij de zee. En daar zijn we EEN.

Leuk!

“The idea is that we should learn how to live with awareness, consciousness, not with likings and disliking and preferences; Mother said that if you live with these kind of attitudes, you will never be able to do something good on this earth” Swami Brahmdev

Mezelf herontdekken, dat is wat ik hier doe. Want het denken, voelen, leven als een yogi is totaal anders dan wat ik in de afgelopen 35 jaar geleerd heb. Anders dan hoe ik geconditioneerd ben, door opvoeding, scholing en de maatschappij. Ik heb tot nu toe altijd aan de oppervlakte geleefd. Bij al mijn keuzes heb ik me altijd laten leiden door mijn zogenaamde voorkeuren. Is het leuk of niet leuk? Maakt het me ‘gelukkig’? En dan deed mijn ego er bewust of onbewust nog een schepje bovenop.
Een yogi laat zich niet leiden door voorkeuren. Een yogi leeft voor iets wat Groter is, Mooier, Hoger dan zichzelf. Je bent een instrument. Dit betekent dat je alle dingen die op je pad komen met volledige overgave en liefde doet. En dat je alles doet om ervan te leren. Je plukt iedere ervaring om er vervolgens kennis van te maken. Kennis die je in de toekomst in kunt zetten. Kennis die door volgende ervaringen misschien weer ombuigt, verandert. Maar dat geeft niet, want leven is bewegen. De dingen die op je pad komen kunnen dus ook ‘stomme’ klusjes zijn, ‘saaie’ werkzaamheden. Of het is omgaan met ‘irritante’ mensen. Het is niet voor niets dat juist deze zaken of mensen in je leven komen. Als je volledig bewust in het leven staat, dan leer je hier juist van. Het spirituele pad is een intensief pad; je moet graven, diep graven in jezelf. En je moet je oude doen en denken kunnen loslaten. Maar als het lukt, als het me lukt, dan ben ik... bevrijd.