De hemel huilde.

Net toen ik dacht dat de Monsoon voorbij was, bleek het ergste nog te komen. Vier dagen stortte de hemel haar tranen over ons heen. En vier nachten bleef ze huilen. De Ganges, die een paar honderd meter achter en lager dan de ashram stroomt, werd groter en breder en woester. Stiekem stal ze stukjes land. Maar ze vond het niet genoeg en ze beviel van een klein, nieuw riviertje. Deze eigenwijze zijtak boorde zich dwars door de velden en de setting van de militaire basis heen. En weg was het bewakershuisje.

Ook de ashram had te lijden onder het watergeweld. Zoals bijna alles in India, is ook de kwaliteit van het bouwmateriaal niet goed. De constructies vallen vaak al na een paar jaar uit elkaar. Vocht vindt zijn weg met gemak door het beton van de daken en de muren. Gevolg: natte muren, natte kleren, natte lakens en een muffe lucht die maar niet weg wil. De fles deodorant werd gepromoveerd tot luchtverfrisser.
De weg die van en naar de ashram loopt, veranderde ook in een waterparadijs. Vanuit mijn achterraam ontwaarde ik meisjes en hun geiten die door het water waadden. Het stond tot boven hun smalle enkels, hun haren nat van het hemelgehuil. Zelfs de waterbuffels lieten knorrend weten dat ze het wel welletjes vonden.

In de krant las ik dat er in deze staat (Utterakhand) 60 mensen zijn omgekomen de afgelopen dagen. En duizenden mensen werden dakloos. Een houten hut aan de oever van de rivier is natuurlijk snel weggevaagd. Ook al is dat het enige wat je hebt, het enige wat je de kinderen te bieden hebt, het word je afgenomen. Niets en niemand wordt ontzien door het water. En dat terwijl de boeren vorig jaar juist te lijden hadden onder de aanhoudende droogte. Maar dat is ook precies het leven voor de mensen hier; een constant gevecht tegen de natuur. Of eigenlijk is het afwachten en gelaten ondergaan. Want de natuur doet uiteindelijk toch wat ze nodig vindt. En al vind ik het vreselijk voor de mensen die iets of iemand verloren hebben; ze zal wel weten wat ze doet. Bedankt voor de tranen.