Flowing & Growing

De hippie in mij wilde altijd al in een woongroep wonen en gisteren realiseerde ik me dat dit nu toch echt het geval is. Links van mijn hoekwoning leeft een hele rij vrouwen. Ze hebben alle leeftijden, nationaliteiten en kwaliteiten. Het is niet altijd zo dat er alleen vrouwen zijn in de ashram, maar blijkbaar is deze vrouwelijke kracht nu nodig hier. We leven naast elkaar en met elkaar. Met de ene heb je direct een band en met de ander heeft dat meer tijd nodig. We leven in kamers met namen die op een of andere manier met onszelf te maken hebben. Ik woon in ‘Courage’, mijn buurvrouw in ‘Progress’, en dan volgen ‘Willpower’, ‘Strength’, ‘Purity’, ‘Patience’, etc.

We zijn hier voor onszelf, maar dat ‘zijn’ heeft altijd invloed op de ander. Als mijn buurvrouw opeens heel stil is, dan valt dat natuurlijk op. En ook hier zijn we gewoon mens, gewoon vrouw. Met grillen en grappen. Met kuren en vuur. De gouden regel in de ashram is ‘don’t judge, don’t critisize and don’t compare’ en dat maakt dat er rust is, vrede. Want we weten allemaal dat dit pad vol hobbels en kuilen is. En dat iedereen daar anders op reageert. Ik ben trots op elk van ons. Omdat we allemaal iets hebben opgegeven om hier te zijn. Omdat we bereid zijn de grenzen in onszelf op te zoeken en die te doorbreken.

Zoals de Ganges, de heilige vrouw aan wiens oever we wonen, zijn we in beweging. We lopen soms over en wringen ons in bochten om onze weg te kunnen vervolgen. Soms vermengen we ons met andere rivieren en stromen we samen een stukje op.  De ene kabbelt rustig voort, terwijl de ander dijken doorbreekt. Maar uiteindelijk komen we allemaal, op onze eigen manier, uit bij de zee. En daar zijn we EEN.