Rishikesh; stad van valse apen en heilige mannen

Een paar dagen geleden nam Claudine, de Française, me mee naar Riskikesh, een stadje hier in de buurt. Riskikesh wordt in de volksmond ook wel 'the world's capital of yoga' genoemd. Vroeger was dit een tussenstation voor yogi's en sadhu's, die daarna de Himalaya introkken om te mediteren of te vereren. Inmiddels zijn er vele ashrams te vinden en dient het als bedevaartsoord waar Indiërs heenkomen om zich te wassen in de heilige rivier de Ganges. Na de stilte van de ashram is het even wennen aan de drukte van de stad. In de taxi kijk ik om me heen, luister naar het getoeter en geschreeuw en proef de kruiden, de bloemen, de mensen en de onvermijdelijke geur van benzine. Ik hou van de chaos van India. Al die tegenstellingen: rijk en arm, schoon en smerig, gruwelijk en wonderschoon. Het is een hard land voor degenen die onderaan de kaste worden geboren. Maar nergens zie je zoveel lachende gezichten als in dit land. Ik ben nu voor de derde keer hier en weet zeker ik terugkom, keer op keer.
Ik haal diep adem en begeef me met Claudine in de stroom van mensen. Claudine is een echte powervrouw. Met haar 69 jaar staat ze nog fier op haar hoofd tijdens de yogaklas. Ze lacht vanuit haar ziel en het is een lach die me raakt. Vol energie sleept ze me mee van winkel naar winkel, van plek naar plek. Ik schud handen met winkeliers en hoor bij welke winkel ik batterijen moet kopen , waar ik terecht kan voor ayurvedische medicatie en voor de mooiste stoffen. Natuurlijk geef ik teveel geld uit die dag. Ik koop een prepaid telefoon (omdat bellen en sms-en niet lukt met mijn Nederlandse telefoon), ik laat een zilveren ring maken met een blauwe topaas erin en ik koop wat kleding die beter past bij dit klimaat dan wat ik van thuis heb meegenomen. En dan nog een waterkokertje, koffie en thee, wat armbanden om cadeau te doen aan de yoga meiden en ga zo maar door... Maar goed: duur bestaat niet in India. Voor de telefoon ben ik bijvoorbeeld nog geen twee tientjes kwijt.

Rishikesh bestaat uit twee delen, die gescheiden worden door de Ganges. Het 'nieuwe' gedeelte en het oude, spirituele gedeelte. De inkopen doen we in het nieuwe gedeelte en dat sluiten we af met een lekkere lunch. Dan steken we de brug over naar het oude deel van de stad. Over de brug proberen Indiërs, toeristen, brommers, apen en kinderen elkaar te passeren. Overal zitten sadhu's langs de kant; dit zijn heilige mannen. Zij leven van giften en met hun magere lijven, dreadlocks en as op hun voorhoofd gesmeerd zijn ze echt een bezienswaardigheid. Zo ook de apen. Hoewel ik gek ben op die beestjes, moet je goed uitkijken hier. Het komt regelmatig voor dat een aap zijn scherpe tanden in een vers stukje kuit of kinderarm zet. Ze azen op alles wat los en vast zit en het beste is om er zo snel mogelijk voorbij te lopen, zonder ze aan te kijken. Toch blijft het een bijzonder gezicht, die beesten op de daken, in de straten en voor de huizen. Riskikesh is niet groot, maar er valt zeker genoeg te beleven op spiritueel gebied. Overal zijn tempels en ashrams en overal kun je terecht voor een yogaklas, een meditatiecursus of gewoon een gezond potje bezinning. Van tevoren informeren is wel belangrijk, want er zijn een hoop ashrams waar geld lospeuteren van westerlingen de belangrijkste missie is. Claudine en ik pootjebaden nog even in de Ganges en dan nemen we de riksha naar huis. En wat ik de eerste dag nooit had kunnen bedenken gebeurt: ik ben blij dat ik weer naar de stilte van de ashram terugkeer.