Hobbels en kuilen.

Iedere dag bij het opstaan vraag ik me af wat er gebeuren gaat. Iedere dag is anders in de Ashram, iedere dag is een verrassing. Want het pad van spiritualiteit is een hobbelig pad. Met kuilen en putten. En mensen die voor dit pad kiezen, zijn bij voorbaat gedoemd wel een keer in zo'n kuil te vallen...
Neem F., een doorgaans uitgelaten, goedgemutste dame met een energie om jaloers op te zijn. Van de ene op de andere dag was ze totaal onaanspreekbaar. Het vuur in haar ogen was veranderd in ijs en haar hele lijf straalde misère uit. Alle bewoners liepen dagenlang in een grote boog om haar heen, bang voor een uitbrander of negatieve energie-uitstoot. Tot ze op een dag weer vol vuur aan het ontbijt verscheen. Stralender dan ooit. Ook S. bleek een verrassing in petto te hebben. Als ex- ballerina sleepte zij een eetprobleem met zich mee naar de Ashram. Drie korrels rijst en een lepel soep waren voor genoeg, vond ze. Haar wangetjes waren zo bleek en fragiel als porselein. Swamiji gaf haar af en toe een reep chocolade en sprak met haar als ze erom vroeg.
Dat is zijn methode: laat mensen door hun pijn heengaan tot ze de bodem raken. Help niet tenzij er om hulp gevraagd word. Niet pamperen, geen zelfmedelijden. Wacht af, geef het tijd. Laat de negatieve energieën hun werk doen. Ze zijn er om je te laten groeien, om interne blokkades te doorbreken.
Maar wat is dat moeilijk als je uit een land komt waar we gewend zijn alle problemen te analyseren en met therapeutisch inzicht te lijf te gaan! Ik heb hier nachtenlang wakker gelegen omdat ik me zorgen maakte om personen die het moeilijk hadden. Me afvragend hoe dit in vredesnaam ooit goed kon komen. Bang dat iemand van het dak zou springen of een hartaanval zou krijgen. Ik heb Swamiji zijn methode verfoeid, maar het blijkt iedere keer te werken. F. straalt weer, S. eet weer. En ikzelf heb inmiddels ook een onverwacht dieptepunt overleefd. Echt, op deze plek gebeuren vreemde dingen met mensen. Maar het zijn uiteindelijk altijd dingen die ons laten groeien.