Reinigen en rillingen

Slechts een paar honderd meter van de ashram stroomt de rivier de Ganges. Volgens het Hindoegeloof stroomt de Godin Ganga voor eeuwig vanaf de berg Meru door de haren van Shiva naar beneden. Dus is het voor Hindoes een heilige rivier. In grote getale trekken ze langs de steden waar de rivier doorheen stroomt om zich te wassen in het water. Het baden reinigt zogezegd het karma van vorige en huidige levens.
De bron van de Ganges is in de buurt van Rishikesh; vlakbij dus. Het fijne daarvan is, is dat de rivier hier nog schoon is. Ik zeg nog, omdat hij verderop in India steeds meer vervuilt. Dit komt door het rondzwervende vuil dat je overal in India tegenkomt, maar ook rituelen zoals bijvoorbeeld de lijkverbrandingen in Varanasi doen de kwaliteit van het water geen goed.
Ik had al een paar keer een wandeling gemaakt langs het water, maar ik was er nog niet ingegaan. Gisteren was het zo'n mooie en hete dag, dat het er toch van moest komen. Ik ging met een van de Colombiaanse meiden die er nu zijn. We hebben er meteen maar een ritueel van gemaakt. Geen heilig ritueel, maar een van schoonheid, want ook een yogi oog wil wat. We smeerden ons gezicht lekker dik in met de modder uit het water en met kleren aan doken we erin. Een badpak is echt teveel van het goede voor een gemiddeld Indiaas mannenoog, vandaar. Terwijl ik de modder haar reinigende werk liet doen, viel mijn oog op de koeien die verderop stonden te grazen. Ze grazen langs de Ganges, drinken uit de Ganges, dus zouden ze ook..? Holy shit! Ineens voelde mijn masker niet meer zo puur en weldadig aan. Gelukkig stroomt het water hier als een tierelier, dus alle menselijke en onmenselijke uitwerpselen zullen ook wel snel verdwijnen, vertelde ik mezelf zonder veel overtuigingskracht. Toen verschenen er plotseling een paar jonge jongens die werkelijk geen woord Engels spraken. Maar ze vonden ons wél buitengewoon interessant. Wij hadden alleen helemaal geen zin in deze jongmensen en probeerden dat dan ook duidelijk te maken. Dat lukte niet. Na een paar keer nadrukkelijk “Challo!” (gaan!) te hebben geroepen, met onze handen naar verderop wapperend, bleven ze rustig staan om ons nog intenser en volhardender aan te gapen. Toen hebben we onze biezen maar gepakt en zijn een stukje verderop te water gegaan. Het water is heel erg koud, maar als je door bent, is het echt lekker. Goed vasthouden aan een paar stenen, anders drijf je met een noodvaart naar het oosten des lands. En de omgeving maakt het echt een heilige ervaring. We waren omringd door bergen en bomen, honderd soorten vlinders, bloemen in alle kleuren en ranke, witte pluimen in het riet langs de waterkant. Toen ik vanmorgen mijn gewassen kleren uitwapperde, vloog er een grote wolk fijn glitter om me heen. Zullen de Hindoes dan toch gelijk hebben..?